شماره ۱۲۱ - آن [چشم] دل سیه که [زمامم] گرفته است

آن [چشم] دل سیه که [زمامم] گرفته است
از دست اختیار، ‌عنانم گرفته است ۱

من تیغ نیستم که به چرخم فتاده کار
پس از چه رو فلک به فسانم گرفته است؟ ۲

شد گرد راه توسن دل، بیستون دل
حق نگاه سرمه فشانم گرفته است ۳

بالله من نه نیکم و نی ز اهل دانشم
بیهوده آسمان به [گمانم] گرفته است ۴

در روز بازخواست کجا می کند قبول
ترک ستمگر آنچه نهانم گرفته است ۵

بربسته است کثرت خمیازه راه حرف
دست خمار باده، دهانم گرفته است ۶

محبوب زیر بال و پر و طوق بندگی
حقا که طرز فاخته جانم گرفته است ۷

شادی کناره گیر که در بزم روزگار
غم با دو دست خود ز میانم گرفته است ۸

افلاک باز بی سر و پا چرخ می زند
آه دل کدام ندانم گرفته است؟ ۹

سلطان غم نگر که سعیدا به زور فکر
اقبال [و] بخت و تخت روانم گرفته است ۱۰