شماره ۱۳۴ - هر گوهر سخن که به ساحل رسیده است

هر گوهر سخن که به ساحل رسیده است
از چشمه سار آبلهٔ دل رسیده است ۱

آن کاو به یاد کوی تو از خود بریده است
ناکرده قطع راه، به منزل رسیده است ۲

از شوق روی یار ز راه نیاز و عجز
خوشحال آن که او به در دل رسیده است ۳

سروی به غیر قامت دلجوی یار من
هرگز کسی ندیده به حاصل رسیده است ۴

ما را همین بس است سعیدا که صائبا
گفتا وجود فقر تو کامل رسیده است ۵