شماره ۱۳۷ - جنت ز سر کوی تو یک صحن خرابی است

جنت ز سر کوی تو یک صحن خرابی است
دوزخ ز غم عشق تو یک سینه کبابی است ۱

آن کس که گلو را به دم تیغ تو تر کرد
او را به نظر چشمهٔ حیوان دم آبی است ۲

در چشم خرد، کوه تن و بی سر و پایی است
دریا لب خشکی و گهر قطرهٔ آبی است ۳

عالم دو زمان بر صفت خویش نباشد
ای بی خبران چتر فلک قصر حبابی است ۴

ما را گله از قاضی عنتاب نباشد
فتوی ده این شهر شما طرفه جنابی است ۵

ای چرخ به رندان جهان این همه مستی
با آن که به مینای تو یک جرعه شرابی است ۶

افتاده به گردن گذاران است شب و روز
آخر به کجا تا کشد این طرفه طنابی است ۷

مشکل همه بر روی زمین است مترسید
در زیر زمین یک دو سؤالی و جوابی است ۸

اوقات حیات و نفس بازپسین است
در رهگذر مرگ درنگی و شتابی است ۹

صحرا چه کند گر نکند خاک به فرقش
کوه از غم او خون دل و چشم پرآبی است ۱۰

دست از همه بردار و سبکبار شو امروز
فردای قیامت به میان پای حسابی است ۱۱

بشنو صفت لیلی و مجنون ز سعیدا
آن خانه براندازی و این خانه خرابی است ۱۲