هوش مصنوعی: این متن به بیان تناقض‌ها و پارادوکس‌های عشق و ادب می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در حضور معشوق، هم گریه و هم خنده بی‌ادبی است. او تأکید دارد که اتحاد با معشوق مطلوب است، اما بوس و کنار بی‌ادبی محسوب می‌شود. همچنین، شکایت از روزگار و رفتار معشوق را نادرست می‌داند و عشق را با مفلسی و جانبازی برابر می‌شمارد. در نهایت، تنها محبت به معشوق را ادب می‌داند و هر چیز دیگر را بی‌ادبی می‌خواند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند پارادوکس‌های عشق و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.

شماره ۱۳۹ - گریه در بزم یار، بی ادبی است

گریه در بزم یار، بی ادبی است
خنده هم ز این قرار، بی ادبی است ۱

اتحادم به امر مطلوب است
ورنه بوس و کنار بی ادبی است ۲

ستم و جور درد عشقش را
باز با او شمار بی ادبی است ۳

در جهانی که افتقار سزاست
از جهان افتخار بی ادبی است ۴

حاکم امر و نهی چون حق است
گله از روزگار بی ادبی است ۵

هر کجا پابرهنگان باشند
سرکشی های خار بی ادبی است ۶

هر کجا آن نگار بی نقش است
باز نقش و نگار بی ادبی است ۷

از خیالی که آه نتوان کرد
نالهٔ زار زار بی ادبی است ۸

عاشقی مفلسی و جانبازی است
تن زنی در قمار بی ادبی است ۹

ای سعیدا محبتی در دل
غیر حب نگار بی ادبی است ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - دلم به تیر ملامت نشانهٔ عجبی است
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - گل مست و بلبلان شاد امروز روز خوبی است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.