شماره ۱۵۰ - نگشت کار ز بخت سیاهتاب، درست

نگشت کار ز بخت سیاهتاب، درست
چو زلف شد همه کارم به پیچ و تاب درست ۱

زگریه مردم چشم مرا زیانی نیست
ز دست موج نشد خانهٔ حباب درست ۲

چرا به سلسلهٔ زلف خود ننازد او
که کرده نسبت خود را به آفتاب درست ۳

به ناز و غمزه کند کار صد خمارشکن
نگاه صبحدم از چشم نیم خواب درست ۴

به غیر پیر مغان دیده است کس که کسی
به زور آب کند خانهٔ خراب درست؟ ۵

به قصد کشتن من آمدی دمی بنشین
که من ببینم و هم نیست اضطراب درست ۶

به فکر کار، نیفتاده کار رفت از دست
گذشت عمر و نیامد مرا حساب درست ۷

کند ز راه نیاز آفتاب پابوسش
که پا هنوز نکرده است در رکاب درست ۸

شکسته رونق ابیات را سعیدا زان
که کرده این غزل خود به انتخاب درست ۹