شماره ۱۸۲ - ما را نمود روی وز ما رونما گرفت

ما را نمود روی وز ما رونما گرفت
آخر هر آنچه داشت به دل مدعا گرفت ۱

گل تا به کی به خاطر جمع است غنچه خسب
بادام گشته خسته و نرگس عصا گرفت ۲

ز اهل جود نام و نشانی نمانده است
فکری کن ای کریم، جهان را گدا گرفت ۳

خورشید، رشک گرمروی های او برد
در هر دلی که ذرهٔ عشق تو جا گرفت ۴

از این جهان کسی به سلامت گذر کند
پا از میان کشید و طریق بلا گرفت ۵

گبری که هر زمان به بتی سجده می نمود
آیا ز بت چه دید که راه خدا گرفت ۶

چشمم در دست مردمک دیده در رهش
از گرد و از غبار بسی توتیا گرفت ۷

بر مسند خلافت و بر صدر بزم جاه
زاهد نداشت رتبه به زور ریا گرفت ۸

از چاکران حسن تو در خانهٔ نگاه
جا بیشتر ز جملهٔ مردم حیا گرفت ۹

خورشید داغ گشت مسیحا کباب شد
روزی که بوسه از کف پایت حنا گرفت ۱۰

رد است پیش همت ما آن که از طمع
دامی نهاد و سایهٔ بال هما گرفت ۱۱

ما بی خبر به ساحل و دست دراز موج
عنبر فتیله ای است که از داغ ما گرفت ۱۲

آزاد شد ز قید سعیدا به هر دو کون
خوشحال بنده ای که طریق شما گرفت ۱۳