قصیده ۷ - آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است

آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است
آب هوی و حرص نه آبست، آذر است ۱

زاغ سپهر، گوهر پاک بسی وجود
بنهفت زیر خاک و ندانست گوهر است ۲

در مهد نفس، چند نهی طفل روح را
این گاهواره رادکش و سفله‌پرور است ۳

هر کس ز آز روی نهفت از بلا رهید
آنکو فقیر کرد هوای را توانگر است ۴

در رزمگاه تیرهٔ آلودگان نفس
روشندل آنکه نیکی و پاکیش مغفر است ۵

در نار جهل از چه فکندیش، این دلست
در پای دیو از چه نهادیش، این سر است ۶

شمشیرهاست آخته زین نیلگون نیام
خونابه‌هانهفته در این کهنه ساغر است ۷

تا در رگ تو مانده یکی قطره خون بجای
در دست آز از پی فصد تو نشتر است ۸

همواره دید و تیره نگشت، این چه دیده‌ایست
پیوسته کشت و کندنگشت، این چه خنجر است ۹

دانی چه گفت نفس بگمراه تیه خویش:
زین راه بازگرد، گرت راه دیگر است ۱۰

در دفتر ضمیر، چو ابلیس خط نوشت
آلوده گشت هرچه بطومار و دفتر است ۱۱

مینا فروش چرخ ز مینا هر آنچه ساخت
سوگند یاد کرد که یاقوت احمر است ۱۲

از سنگ اهرمن نتوان داشت ایمنی
تا بر درخت بارور زندگی بر است ۱۳