قصیده ۱ - ای دل عبث مخور غم دنیا را قصیده ۲ - کار مده نفس تبه کار را قصیده ۳ - رهائیت باید، رها کن جهان را قصیده ۴ - یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی قصیده ۵ - ای کنده سیل فتنه ز بنیادت قصیده ۶ - ای دل، فلک سفله کجمدار است قصیده ۷ - آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است قصیده ۸ - ای عجب! این راه نه راه خداست قصیده ۹ - گویند عارفان هنر و علم کیمیاست قصیده ۱۰ - شالودهٔ کاخ جهان بر آبست قصیده ۱۱ - آنکس که چو سیمرغ بی نشانست قصیده ۱۲ - اگر چه در ره هستی هزار دشواریست قصیده ۱۳ - عاقل از کار بزرگی طلبید قصیده ۱۴ - ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشت قصیده ۱۵ - دل اگر توشه و توانی داشت قصیده ۱۶ - فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گردد قصیده ۱۷ - سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چند قصیده ۱۸ - سر و عقل گر خدمت جان کنند قصیده ۱۹ - ای دوست، دزد حاجب و دربان نمی‌شود قصیده ۲۰ - دانی که را سزد صفت پاکی؟ قصیده ۲۱ - هفته‌ها کردیم ماه و سالها کردیم پار قصیده ۲۲ - کارها بود در این کارگه اخضر قصیده ۲۳ - ای سیه مار جهان را شده افسونگر قصیده ۲۴ - ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانش قصیده ۲۵ - ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگ قصیده ۲۶ - در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بام قصیده ۲۷ - نخواست هیچ خردمند وام از ایام قصیده ۲۸ - نفس گفتست بسی ژاژ و بسی مبهم قصیده ۲۹ - تا به بازار جهان سوداگریم قصیده ۳۰ - بد منشانند زیر گنبد گردان قصیده ۳۱ - حاصل عمر تو افسوس شد و حرمان قصیده ۳۲ - دزد تو شد این زمانهٔ ریمن قصیده ۳۳ - دگر باره شد از تاراج بهمن قصیده ۳۴ - پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگون قصیده ۳۵ - گرت ای دوست بود دیدهٔ روشن بین قصیده ۳۶ - تو بلند آوازه بودی، ای روان قصیده ۳۷ - گردون نرهد ز تندرفتاری قصیده ۳۸ - سود خود را چه شماری که زیانکاری قصیده ۳۹ - ای شده سوختهٔ آتش نفسانی قصیده ۴۰ - اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانی قصیده ۴۱ - بسوز اندرین تیه، ای دل نهانی قصیده ۴۲ - همی با عقل در چون و چرائی