شماره ۲۴۷ - جهان تو را به سر انکسار می آرد

جهان تو را به سر انکسار می آرد
که تا بزرگ شود در فشار می آرد ۱

نسیم خط تو گر بگذرد به سوی چمن
هزار طعنه به باد بهار می آرد ۲

اگرچه بحر پرآشوب و مست و بی پرواست
شکسته کشتی ما در کنار می آرد ۳

هر آن نهال که از آب دیده پروردم
ز شوربختی من شعله بار می آرد ۴

به فکر کرده و ناکرده عمر صرف مکن
که این حساب غم بی شمار می آرد ۵

تأسفات گذشته، امید آینده
نهال عمر تو هر دم دو بار می آرد ۶

فریب بادهٔ دنیا مخور به رنگ و به بو
که ناچشیده سعیدا خمار می آرد ۷