هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که به تأثیر عشق و یاد خدا در بیداری دل و رهایی از غفلت و ریا می‌پردازد. شاعر از تأثیر ساقی و شراب بیخودی به عنوان نمادهایی از عشق الهی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق حقیقی، راه دشوار زندگی را هموار می‌سازد. همچنین، متن به نکوهش طمع و ریا پرداخته و رهایی از آنها را مایهٔ سعادت می‌داند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند شراب و بیخودی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفهٔ عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.

شماره ۲۵۵ - نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد

نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد
راه ناهموار هستی را به ما هموار کرد ۱

خواب غفلت در شب هستی ز هوشم برده بود
یاد او کردم تپیدن های دل بیدار کرد ۲

زرد روتر می شود از مهر در چشم کسان
گرمی عشق تو را هر کس به غیر اظهار کرد ۳

در ریاض دهر هر کس را که از باد طمع
غنچهٔ امید تا گل کرد او را خوار کرد ۴

لذت طعم شراب بیخودی را چون برد
هر که راه و رسم اهل ذوق را انکار کرد ۵

شکر لله شد خلاص از حلقهٔ اهل ریا
تا سعیدا رشتهٔ تسبیح را زنار کرد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۵۴ - رفت از حریم دیده و دل را کباب کرد
گوهر بعدی:شماره ۲۵۶ - نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.