این شعر عاشقانه و عرفانی از سعدی، به زیباییهای معشوق و تأثیرات عشق بر دل عاشق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند زلف معشوق، نگاه شیرچشمان، و ابروی کمانی، احساسات عمیق خود را بیان میکند. عشق در این شعر هم به عنوان نیرویی جذاب و هم به عنوان زنجیری توصیف شده که عاشق را اسیر خود کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند تقدیر و نقش خیال در شکلگیری عشق نیز مورد توجه قرار گرفتهاند.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۵۷ - در سواد خط خوبان بسکه دل شبگیر کرد
همچو صبح صادقم در این سیاحت پیر کرد ۱
زلف خوبان بسکه در این گوشه واگردیده است
جذبه را در خلوت ما عشق در زنجیر کرد ۲
خواب دیدم زلف معشوقی به دست آورده ام
هر که را گفتم پریشانی مرا تعبیر کرد ۳
چون صبا با ناتوانی عقده ها واکرده ایم
شیرچشمان را نگاه عجز ما نخجیر کرد ۴
در خم زلفش ز بس دل بر سر دل کرده جا
دلبری از دلبری آن شوخ را دلگیر کرد ۵
تا کمان ابروش دیدیم و مژگان سیاه
روبرو ما را قضا با ناوک تقدیر کرد ۶
می نماید صورت و معنی سعیدا هر چه هست
تا به دل کلک خیالم نقش او تصویر کرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
