شماره ۲۵۹ - کام تا هست تو را کامروا نتوان کرد

کام تا هست تو را کامروا نتوان کرد
تا تو هستی به میان، هیچ صفا نتوان کرد ۱

جذبهٔ عشق چنان کرده سبک روح مرا
که تنم را ز پر کاه جدا نتوان کرد ۲

می توان از دو جهان بهر خدا بگذشتن
ترک نظارهٔ خوبان جهان نتوان کرد ۳

دایه چون کرد جدا لعل تو را از پستان؟
که به صنعت شکر از شیر جدا نتوان کرد ۴

باغبان گر فلک و اهل جهان سیاره اند
می توان خاک شد و نشو و نما نتوان کرد ۵

از برای دم آب و لب نان با مردم
می توان مرد و مدارا و ریا نتوان کرد ۶

وجد و رقص و طرب و سجده و قربان گشتن
گر [نمایی] تو مرا روی [چها] نتوان کرد ۷

گرچه رفتم به خطا در طلب مشک خطت
بازگشتم که دگرباره خطا نتوان کرد ۸

دست می باید و طالع که سعیدا برسد
ورنه کار از مدد آه رسا نتوان کرد ۹