خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری است که از حسرت و آرزوهای برآورده نشده سخن میگوید. عناصر طبیعی مانند نی، شکرستان، نرگس، و لاله بهعنوان نمادهایی از حسرت و تمنا به کار رفتهاند. شاعر از پیری و از دست دادن جوانی، آرزوهای بربادرفته و زیباییهای گذرا با لحنی حسرتبار یاد میکند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادهای پیچیده و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۶۳ - نی همین در نی از آن لب ناله حسرت می خورد
نی همین در نی از آن لب ناله حسرت می خورد
شکرستان ها از آن تبخاله حسرت می خورد ۱
طرفه تسخیر است در پیری و ایام شباب
آرزو دارد جوان صد ساله حسرت می خورد ۲
جام زر بی می اگر خوش بود پس نرگس چرا
سرنگونش کرده و از لاله حسرت می خورد؟ ۳
بسکه چشمش بر قفا افتادگان دارد نگاه
خال پشت چشم بر دنباله حسرت می خورد ۴
همچو عنبر گرچه سودایم سعیدا خاک شد
برده ام بویی کز آن دلاله حسرت می خورد ۵
شکرستان ها از آن تبخاله حسرت می خورد ۱
طرفه تسخیر است در پیری و ایام شباب
آرزو دارد جوان صد ساله حسرت می خورد ۲
جام زر بی می اگر خوش بود پس نرگس چرا
سرنگونش کرده و از لاله حسرت می خورد؟ ۳
بسکه چشمش بر قفا افتادگان دارد نگاه
خال پشت چشم بر دنباله حسرت می خورد ۴
همچو عنبر گرچه سودایم سعیدا خاک شد
برده ام بویی کز آن دلاله حسرت می خورد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۲ - موج خیز گریهٔ ما چشم تر بار آورد
گوهر بعدی:شماره ۲۶۴ - آنچه قسمت کرده هر کس روزی خود می خورد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
