شماره ۲۶۶ - فیض از کوچهٔ معشوقه هوا می گیرد

فیض از کوچهٔ معشوقه هوا می گیرد
نکهت از طرهٔ او باد صبا می گیرد ۱

به دم صبح فنا هر که شبی هستی داد
فیض ها از نفس صبح بقا می گیرد ۲

جای در دیدهٔ افتادهٔ خود ساز که سرو
در کنار لب جو نشو و نما می گیرد ۳

نشود گم پی اش از دیدهٔ عاشق که ز لطف
هر کجا پای نهد رنگ حنا می گیرد ۴

خرمن سوخته طالع دل بی صبر و سکون
آتش از سنگ اثر از فر هما می گیرد ۵

خط مشکین تو هر چند که آمد ز خطا
نکته بر روی تو از روی خطا می گیرد ۶

دشمن از دست سعیدا نتواند که رود
گر رود از ره تقدیر قضا می گیرد ۷