شماره ۲۸۹ - از نگاه غیرجانان چهره در هم می کشد

از نگاه غیرجانان چهره در هم می کشد
روی گل شرمندگی از چشم شبنم می کشد ۱

آه یعقوبی رسن بازی اگر خواهد نمود
یوسف ما خویش را از چاه زمزم می کشد ۲

گر سلیمان است انگشت ندامت می گزد
آخر دم چون ز دست خویش خاتم می کشد ۳

بر در واعظ نماند احتیاجش هر که او
حلقه در گوش از فغان اهل ماتم می کشد ۴

دوستی هر چند افزون، دشمنی افزون تر است
بیشتر آزار زخم ما ز مرهم می کشد ۵

کی نماید ای سکندر با تو از آیینه ات
آنچه از جام لبالب گشته اش جم می کشد ۶

اژدهای لا دهان خویش را واکرده است
ترک این دم کن دو عالم را به یک دم می کشد ۷

من کباب بزم آن رندم که در کوی حبیب
خون دل، زهر تغافل، باده با هم می کشد ۸

از نگاه حسرت سوزن مسیحا کی کشید
آنچه از طعن زبان خلق، مریم می کشد ۹

کی سعیدا هر گدایی آشنا گردد به حق
سوزن از این بحر، ابراهیم ادهم می کشد ۱۰