شماره ۲۹۰ - از خود گذشته منت دوران نمی کشد

از خود گذشته منت دوران نمی کشد
از پا فتاده تنگی دامان نمی کشد ۱

آن کس که یافت لذت فکر تمام را
هرگز سری ز چاک گریبان نمی کشد ۲

در فکر روزی تو فلک کرده پشت خم
این فیل مست بار تو آسمان نمی کشد ۳

آن کاو متاع خویش به یغمای عشق داد
در چارسوی حادثه نقصان نمی کشد ۴

غیر از خیال خنجر مژگان ناز او
کس خون به نیشتر ز رگ جان نمی کشد ۵

هر مو جدا به خویش گرفتار می کند
این دل چها ز زلف پریشان نمی کشد ۶

جوهرنمای ذاتی خود هر که می شود
انگاره اش مشقت سوهان نمی کشد ۷

کی می کشد به گوشهٔ ما منت از قدم
شوخی که پا به گوشهٔ دامان نمی کشد ۸

تا داده اند در چمن بیخودی رهم
دیگر دلم به سیر گلستان نمی کشد ۹

روشندلان ز منت آیینه فارغند
بیمار عشق، ناز طبیبان نمی کشد ۱۰

قانع به نیم نان گدایی کسی که شد
ذلت ز خوان و سفرهٔ دونان نمی کشد ۱۱

کی می رسد به وصل سعیدا کسی به جهد
تا محنت و مشقت هجران نمی کشد ۱۲