شماره ۳۲۰ - روشندلان که آخر دم از جهان روند

روشندلان که آخر دم از جهان روند
گردند خود دلیل و چو شمع از میان روند ۱

هر چند مفلسان سبک آیند در نظر
لیکن ز سنگ تفرقه از جا گران روند ۲

وقتی شوند تشنهٔ دیدار هم که خلق
از جوی روزگار، چو آب روان روند ۳

جوشند و می کشند و برآیند از چمن
مستان چو باده تا سر خم کف زنان روند ۴

آن غنچه مشربان که به سامان نشسته اند
روزی شود چو گل که به باد خزان روند ۵

در عالم فنا چه گدا و چه پادشاه
آخر از این دیار چنین و چنان روند ۶

مردان راه عشق سعیدا ز خویشتن
از خویش هست تا اثری از میان روند ۷