شماره ۳۳۷ - ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید

ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید
هر آن که بسته در، از لطف خویش بازگشاید ۱

دلم ز آدم و عالم چنان گرفته دماغ است
که باز غنچه شود گل چو در خیال درآید ۲

یقین ز پنجهٔ خورشید دست او بالاست
که با ادا کمر او ببندد و بگشاید ۳

ز دزد باغ به بلبل خبر نگشته و گر نی
به جذبه نکهت گل را ز دست باد رباید ۴

هر آنچه روی نماید به ما ز راه تو خوب است
ولی رفیق منافق خدا به ما ننماید ۵

هر آن که او نپسندد ز بخل کور شود گو
ز دیدن رخ خوبان که نور دیده فزاید ۶

به طوف خانهٔ خمار توتیاگویان
اگر به دیده کشم خاک راه می شاید ۷

ز حلقه های خم زلف ظاهر است رخ او
به دور عشق سعیدا بگو دگر که چه باید ۸