هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و ادبی است که با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های زیبا، مفاهیم عمیق عشق، معنا و رمز و رازهای هستی را بیان می‌کند. شاعر از عناصری مانند ریش، نی، شیشه، خورشید، زلف و... به عنوان نمادهایی برای انتقال معانی بکر و تازه استفاده کرده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و نمادهای عرفانی دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۳۶۰ - سینهٔ ریش است قانون، بانگ نی معنی است بکر

سینهٔ ریش است قانون، بانگ نی معنی است بکر
شیشه مصراعی است موزون، جام می معنی است بکر ۱

روی او خورشید و خود گردون بناگوش است صبح
قصهٔ عمر است زلفش خط وی معنی است بکر ۲

در سراغ ناقهٔ لیلی به هر صحرا و دشت
گفت هر جا دید مجنون نقش پی معنی است بکر ۳

هر که واقف گشته از اسرار او را در نظر
برگریزان خزان سرمای دی معنی است بکر ۴

سر آن تنگ دهان مضمون آن موی میان
در تصرف دم مزن زنهار هی معنی است بکر ۵

اهل دولت را اگر واقف شوند از اصل کار
نقل کاووس و حکایت های کی معنی است بکر ۶

آنچه در عالم سعیدا می توان دیدن به چشم
گر بود خورشید و مه بالله کی معنی است بکر ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۵۹ - نسخهٔ عکس رخ او، مه تابان حاضر
گوهر بعدی:شماره ۳۶۱ - یار من درد و کبابم دل و می خون جگر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.