هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلی از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند بهار، سنبل، بنفشهزار و دریا، زیبایی یار را توصیف میکند و از جفا و ستم نیز گلایه دارد. ابیات پر از استعاره و تشبیههای ادبی هستند که احساسات عمیق عاشقانه را نشان میدهند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و ادبیات کلاسیک است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکاررفته نیاز به درک ادبی دارند که معمولاً در سنین بالاتر توسعه مییابد.
شماره ۴۱۴ - آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط
آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط
در دور روی یار نمود اعتبار خط ۱
سنبل چسان کشد سر خود در بنفشه زار
از پا فتاد زلف تو در روزگار خط ۲
بر روی خویش تیغ جفا را چه می کشی
مشق ستم مساز پی اقتدار خط ۳
دل چون سفینه می رود از خویشتن که گاه
دریای حسن موج زند در کنار خط ۴
ابرو کمان من، صف مژگان ناز را
بر هم مزن که مورچه پی شد سوار خط ۵
خط بر رخش دمید سعیدا چه گریه است
طوفان نمی برد ز دل کس غبار خط ۶
در دور روی یار نمود اعتبار خط ۱
سنبل چسان کشد سر خود در بنفشه زار
از پا فتاد زلف تو در روزگار خط ۲
بر روی خویش تیغ جفا را چه می کشی
مشق ستم مساز پی اقتدار خط ۳
دل چون سفینه می رود از خویشتن که گاه
دریای حسن موج زند در کنار خط ۴
ابرو کمان من، صف مژگان ناز را
بر هم مزن که مورچه پی شد سوار خط ۵
خط بر رخش دمید سعیدا چه گریه است
طوفان نمی برد ز دل کس غبار خط ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱۳ - در جهان هرگز دلا منشین ز پای احتیاط
گوهر بعدی:شماره ۴۱۵ - گفتند بر رخ تو نمایان شده است خط
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.