شماره ۴۷۰ - حکایت گل روی تو در چمن کردم

حکایت گل روی تو در چمن کردم
هزار طعنه از آن روی بر سمن کردم ۱

به داد تشنگیم آب خضر گو نرسید
عقیق لعل لب یار در دهن کردم ۲

نکرد غنچهٔ امید من گل از جایی
چه خارها که چو ماهی به پیرهن کردم ۳

به هر زمین که گذشتم ز اشک خونین دم
شکوفه کردم و گل کردم و چمن کردم ۴

ز بی وفایی خود دور یک سخن نشیند
به صد هزار زبان همچو گل سخن کردم ۵

به یادگار گل عارضی است این داغم
که همچو لاله به صد رنگ در کفن کردم ۶

ز بسکه بیخودیم برده است دل ای عقل
دگر میا که در این شهر من وطن کردم ۷

کسی به کافر کتور نمی کند هرگز
ز عشق آنچه سعیدا به خویشتن کردم ۸