شماره ۴۹۴ - به هر چمن که وصال تو را خیال کنم

به هر چمن که وصال تو را خیال کنم
چون گل به خون جگر رنگ خویش آل کنم ۱

به صد زبان نشود اشتیاق من ظاهر
چو گل به باد صبا گر بیان حال کنم ۲

چنان خیال تو جا کرده است در جانم
که گر به خویش بیایم تو را خیال کنم ۳

امید هست ز لطف خدای بی همتا
که قصر و خانهٔ بدخواه پایمال کنم ۴

به سر من که زبان خیال محرم نیست
به خامهٔ دو زبان، چون بیان حال کنم ۵

بیار باده و با محتسب بگو چون است
که خون دشمن دین را به خود حلال کنم ۶

امید هست سعیدا ز لطف همت دوست
که عمر باقی خود صرف در وصال کنم ۷