شماره ۵۳۸ - مگذر ز راستی و ببین بر کمال من

مگذر ز راستی و ببین بر کمال من
از خاک، قد خمیده برآید نهال من ۱

خوش معنی است ذات تو کز پاکی وجود
هرگز نبسته صورت آن در خیال من ۲

از کثرت ظهور چو خورشید در جهان
شد عمرها که می گذرد ماه و سال من ۳

بیمار و خسته گویم و از خویشتن روم
آن دم که چشم مست تو پرسد ز حال من ۴

تا می رسانمش به لب از خویش می روم
جام می است مرشد صاحب کمال من ۵

دل های مرده را سخن من دهد حیات
آیینه را به جوش درآرد مثال من ۶

یاد از جمال و ابروی او می دهد مرا
ماه تمام و قامت همچون هلال من ۷

از هوش رفته دید سعیدا و گفت یار
نتوان به چشم عقل تو دیدن جمال من ۸