از یک غزل

بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشت
سوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت ۱

مهر بلند، چهره ز خاور نمینمود
ماه از حصار چرخ، سر باختر نداشت ۲

آمد طبیب بر سر بیمار خویش، لیک
فرصت گذشته بود و مداوا ثمر نداشت ۳

دانی که نوشداروی سهراب کی رسید
آنگه که او ز کالبدی بیشتر نداشت ۴

دی، بلبلی گلی ز قفس دید و جانفشاند
بار دگر امید رهائی مگر نداشت ۵

بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاد
این صید تیره روز مگر بال و پر نداشت ۶

پروانه جز بشوق در آتش نمیگداخت
میدید شعله در سر و پروای سر نداشت ۷

بشنو ز من، که ناخلف افتاد آن پسر
کز جهل و عجب، گوش به پند پدر نداشت ۸

خرمن نکرده توده کسی موسم درو
در مزرعی که وقت عمل برزگر نداشت ۹

من اشک خویش را چو گهر پرورانده‌ام
دریای دیده تا که نگوئی گهر نداشت ۱۰