بنفشه

بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش
که بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت ۱

جواب داد که ما زود رفتنی بودیم
چرا که زود فسرد آن گلی که زود شکفت ۲

کنون شکسته و هنگام شام، خاک رهم
تو خود مرا سحر از طرف باغ خواهی رفت ۳

غم شکستگیم نیست، زانکه دایهٔ دهر
بروز طفلیم از روزگار پیری گفت ۴

ز نرد زندگی ایمن مشو که طاسک بخت
هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت ۵

به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ
هزار قرن در آغوش خاک باید خفت ۶

خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر
نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت ۷