هوش مصنوعی:
این شعر از قاسم بیدل، بیانگر درد و رنج شاعر از عشق و مصائب زندگی است. او تمام غمها را ناشی از خود میداند و عشق را کیش خود معرفی میکند. شاعر از عشق جهانسوز سخن میگوید و نالههای خود را ناشی از درد درونی میداند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۹۳ - بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست
بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست
صد گونه بلا بر من درویش رسیدست ۱
من ناله ز بیگانه ندارم، که دلم را
هر غم که رسیدست هم از خویش رسیدست ۲
درد تو بهرکس نرسیدست ولیکن
المنة لله که مرا بیش رسیدست ۳
کیشم همه عشقست و نیاید بصفت راست
تیری که مرا بر دل از آن کیش رسیدست ۴
نوش دو جهان را همگی کرد فراموش
تا بر دل من لذت آن نیش رسیدست ۵
ای عشق جهان سوز، کجایی؟ که دلم را
صد واقعه از عقل بد اندیش رسیدست ۶
گر ناله کند قاسم بیدل، مکنش عیب
پیداست از آن ناله که دردیش رسیدست ۷
صد گونه بلا بر من درویش رسیدست ۱
من ناله ز بیگانه ندارم، که دلم را
هر غم که رسیدست هم از خویش رسیدست ۲
درد تو بهرکس نرسیدست ولیکن
المنة لله که مرا بیش رسیدست ۳
کیشم همه عشقست و نیاید بصفت راست
تیری که مرا بر دل از آن کیش رسیدست ۴
نوش دو جهان را همگی کرد فراموش
تا بر دل من لذت آن نیش رسیدست ۵
ای عشق جهان سوز، کجایی؟ که دلم را
صد واقعه از عقل بد اندیش رسیدست ۶
گر ناله کند قاسم بیدل، مکنش عیب
پیداست از آن ناله که دردیش رسیدست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۲ - ای خواجه، درین کوی چه عیشست و چه بودست؟
گوهر بعدی:شماره ۹۴ - آن را که قبله اش رخ خورشید انورست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
