شماره ۱۱۰ - موسی صفتان را، که درین طور مقامست

موسی صفتان را، که درین طور مقامست
از درد تو مستند گروهی ز دوا مست ۱

آن خال سیه جانب آن زلف دلاویز
وصفش نتوان گفت: چه دانه است و چه دامست ۲

هرجا که تو باشی سخن از شاهد و می گوی
چون راه هدایت همه از ذکر دوامست ۳

از چهره زیبا تتق زلف برانداز
چون نور هدایت همه از رفع ظلامست ۴

زاهد ز می ناب همین نام شنیدست
او مست خیالست، نه سرمست مدامست ۵

از مطبخ جان بوی طعامی نشنیدست
زعمش همه اینست که بر خوان کرامست ۶

یک نام شنیدست از آن یار گرامی
زان نام گمان برده که سلطان انامست ۷

یک بوسه، نگوییم، که یک غمزه از آن چشم
انعام کن، ای دوست، که انعام تو عامست ۸

قاسم، سخن از ساقی و می خانه و می گوی
زیرا که ترقی همه از ذکر مدامست ۹