شماره ۱۳۱ - مرا هوای تو اندر میانه جانست

مرا هوای تو اندر میانه جانست
مگو حکایت سامان، چه جای سامانست؟ ۱

اگر ز جام تو جانم بجرعه ای برسد
هزار جور و ملامت کشیدن آسانست ۲

سعادت سر کویت بوصف ناید راست
اگر بکوی تو سلمان رسد سلیمانست ۳

اگر بچشم تو خارست، یا خسک، چه عجب؟
بپیش دیده عارف جهان گلستانست ۴

اگر تو عاشق دانا دلی یقین می دان
که غیر عشق خدا جمله مکر و افسانست ۵

شبی بخلوت عشاق خوش درآ و ببین
ز شام تا بسحر نعرهای مستانست ۶

دلت بآتش غم سوخت، قاسمی، خوش باش
که هرچه دوست کند حاکمست و سلطانست ۷