شماره ۱۴۴ - نمی توان خبری دادن از حقیقت دوست

نمی توان خبری دادن از حقیقت دوست
ولی ز روی حقیقت حقیقت همه اوست ۱

بیا، که وصف جمال تو می رود، بشنو
بیا، که قصه صاحبدلان بوجه نکوست ۲

با بروت نتوان کرد اشارتی، که مدام
ز ترک چشم تو ترسم، که مست و عربده جوست ۳

کمینه جرعه رندان دیر ما دریاست
ز حد گذشت حکایت، چه جای جام و سبوست؟ ۴

جهان اگر همه لب گردد از کرامت وقت
نصیب جنس مقلد نباشد الا پوست ۵

ز جور دشمن و طعن رقیب و سوز فراق
مرا که جامه بصد پاره شد چه جای رفوست؟ ۶

بوقت رفتن، قاسم، مگو دریغ و بگو
که: می رود بعلی رغم خصم، دوست بدوست ۷