شماره ۲۱۰ - جان به بوی وصل یار از کعبه تا بتخانه رفت

جان به بوی وصل یار از کعبه تا بتخانه رفت
دل به یاد چشم او در کُنج هر میخانه رفت ۱

زاهدا، در دور چشم مست یار از باده گوی
دور ساقی باد باقی! نوبت افسانه رفت ۲

سرخ شد گُل در چمن چون خون بلبل را بریخت
تا چرا در خون او شوریده دیوانه رفت؟ ۳

کُشت درویشان بی‌دل را و دین شکرانه خواست
گر بدین راضی شد از ما، یار درویشانه رفت ۴

از زبان شمع روشن می شود بر عاشقان
حالتی کز سوز شبها بر سر پروانه رفت ۵

چشم مستش عاشقان را در سماع آورد دوش
راستی را، در سماع عاشقان مستانه رفت ۶

بعد توبه رفت قاسم کاسه دردی به دست
بر سر پیمانه آمد، در سر پیمانه رفت ۷