هوش مصنوعی: این متن شعری است که به صورت پرسش‌های بلاغی به دنبال پاسخ‌هایی فلسفی و عرفانی درباره‌ی منشأ زیبایی‌ها، قدرت‌ها و نعمت‌های جهان است. شاعر از خواننده می‌پرسد که چه کسی این موهبت‌ها را به انسان و جهان بخشیده است و در نهایت به دنبال درک حقیقت و منشأ الهی این نعمت‌هاست.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و زبان شعری ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۲۳۲ - نگین سلیمان بدیوان که داد؟

نگین سلیمان بدیوان که داد؟
سریر سلاطین بدربان که داد؟ ۱

صفات کمال خداوند را
بدست مرنج و مرنجان که داد؟ ۲

گرت رنگ وبویی از آن یار هست
بگو:رنگ لعل بدخشان که داد؟ ۳

همی ترسم این جام را بشکند
که جام سلیمان بموران که داد؟ ۴

اگر شیر راهی حقیقت بدان
که این زوروشیروپلنگان که داد؟ ۵

حقیقت گر از بحر مایی مگو
که:درها بدریای عمان که داد؟ ۶

بگو:بوی وصلی که جان پرود
پس از فرقت پیر کنعان که داد؟ ۷

اگر داد حق دیده ای باز گو:
فلک را همه در و مرجان که داد؟ ۸

همه حسن و لطفی،که در آدمیست
بگو راست، قاسم، بانسان که داد؟ ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۳۱ - ساقیم باده داد و بادم داد
گوهر بعدی:شماره ۲۳۳ - ساقی مرا ز باده ناب مغانه داد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.