حدیث مهر

گنجشک خرد گفت سحر با کبوتری
کآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری ۱

آفاق روشن است، چه خسبی به تیرگی
روزی بپر، ببین چمن و جوئی و جری ۲

در طرف بوستان، دهن خشک تازه کن
گاهی ز آب سرد و گه از میوهٔ تری ۳

بنگر من از خوشی چه نکو روی و فربهم
ننگست چون تو مرغک مسکین لاغری ۴

گفتا حدیث مهر بیاموزدت جهان
روزی تو هم شوی چو من ایدوست مادری ۵

گرد تو چون که پر شود از کودکان خرد
جز کار مادران نکنی کار دیگری ۶

روزیکه رسم و راه پرستاریم نبود
میدوختم بسان تو، چشمی به منظری ۷

گیرم که رفته‌ایم از اینجا به گلشنی
با هم نشسته‌ایم بشاخ صنوبری ۸

تا لحظه‌ایست، تا که دمیدست نوگلی
تا ساعتی است، تا که شکفته‌است عبهری ۹

در پرده، قصه‌ایست که روزی شود شبی
در کار نکته‌ایست که شب گردد اختری ۱۰

خوشبخت، طائری که نگهبان مرغکی است
سرسبز، شاخکی که بچینند از آن بری ۱۱

فریاد شوق و بازی اطفال، دلکش است
وانگه به بام لانهٔ خرد محقری ۱۲

هر چند آشیانه گلین است و من ضعیف
باور نمیکنم چو خود اکنون توانگری ۱۳

ترسم که گر روم، برد این گنجها کسی
ترسم در آشیانه فتد ناگه آذری ۱۴

از سینه‌ام اگر چه ز بس رنج، پوست ریخت
ناچار رنجهای مرا هست کیفری ۱۵

شیرین نشد چو زحمت مادر، وظیفه‌ای
فرخنده‌تر ندیدم ازین، هیچ دفتری ۱۶

پرواز، بعد ازین هوس مرغکان ماست
ما را بتن نماند ز سعی و عمل، پری ۱۷