شماره ۲۹۰ - دمید صبح سعادت،که یار باز آمد

دمید صبح سعادت،که یار باز آمد
هزار شکر که آن غمگسار باز آمد ۱

دلم،که برسر کوی تو راه یافت دمی
باختیار شد و بخت یار باز آمد ۲

خرد،ز جور و جفای تو،از سر کویت
بخشم رفت ولی شرمسار باز آمد ۳

روان ز بیم فراقت گریخت جانب وصل
چو پشه بود و چو شیر شکار باز آمد ۴

پریر دیدم و گفتم:سلام، داد علیک
بخنده گفت که: آن سوکوار باز آمد ۵

خرد بوادی عشقت سفر گزید،اما
عظیم تند شد و بردبار باز آمد ۶

کسی که راه بوصل توبرد،درره عشق
چو صعوه رفت ولی چون هزار بازآمد ۷

هزار شکر که ایام وصل خواهد بود
گذشت نوبت دی،چون بهار باز آمد ۸

بجان توکه مده انتظار قاسم را
که این بلابسرم ز انتظار باز آمد ۹