شماره ۲۹۲ - آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟

آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟
ما بسودای تو مردیم، خدا را مپسند ۱

در غمت خسته دلان غرقه خونند مدام
نفسی برسرشان آ و ببین در چه دمند؟ ۲

آن دل از وسوسه هر دو جهان آزادست
که بزنجیر سر زلف تو افتاده ببند ۳

عار داریم ز شاهی بهوای تو،ببین
که گدایان سر کوی تو چون محتشمند ۴

روی چون ماه تو خواهیم،زهی طالع سعد!
قد چون سرو تو جوییم،زهی بخت بلند! ۵

بر اسیران سر کوی غمت چون گذری
نظری کن ز سر زلف،که اهل نظرند ۶

گفتم:از خویش بریدم،بتوپیوند شدم
گفت :احسنت و زهی قاسم نیکو پیوند! ۷