شماره ۳۰۱ - عاشقان را چو صلا جانب می خانه زدند

عاشقان را چو صلا جانب می خانه زدند
آتشی بود که اندر دل دیوانه زدند ۱

در تمنای تو عشاق ز پای افتاده
مست گشتند و ز مستی کف مستانه زدند ۲

عکس ساقی چو درین باده صافی افتاد
عاشقان در هوست ساغر و پیمانه زدند ۳

عالم آشفته شد،ای دوست، دگر باره،چه بود؟
زلف میگون تراباز مگر شانه زدند؟ ۴

هر سخن کز صفت شمع جمالت گفتند
آتشی بود که در باطن پروانه زدند ۵

شرمشان نامد از آن یار،که در عین غرور
طعنهایی که بر آن عاشق فرزانه زدند؟ ۶

قاسمی،بنده آن راه روانم که ز شوق
قدم صدق درین بادیه مستانه زدند ۷