شماره ۴۱۴ - از شبستان ازل، تا بامداد آب و گل

از شبستان ازل، تا بامداد آب و گل
با تو می بودست جانم، بی تو کی بودست دل؟ ۱

امر بس ناممکنست از عاشقی کردن حذر
عشق سلطانیست، حکمش برد و عالم مشتمل ۲

واعظا، گر نکته ای از عشق میدانی بگوی
رحم کن بر ما و بگذر زین حکایات ممل ۳

گر ترا عین عیان باشد ببینی آشکار
فیض حق را دم بدم، ساعت بساعت متصل ۴

هر کسی را از خدا حظیست اندر قدر او
راه اهل دل جدا باشد ز راه مستدل ۵

از سماع قول خارج جان و دلها تیره شد
جان و دلها آرزو دارد سماع معتدل ۶

قابلی باید که تا از حق کند فیضی قبول
چون که ممکن نیست هر گز فاعلی بی منفعل ۷

ذکر جان هر کسی اسمیست از اسمای حق
ذکر احمد «یامعز» و ذکر شیطان «یامذل » ۸

قاسمی، چون آتش دل تیز شد، درکش زبان
کوه آهن را بسوزد چون که گردد مشتعل ۹