هوش مصنوعی: شاعر در این متن از عشق عمیق و فناپذیری در راه معشوق سخن می‌گوید. او از درد هجران و جدایی می‌نالد و عشق خود را آشکار می‌داند، چرا که چهره‌اش گواه این عشق است. شاعر به فنا در راه عشق معتقد است و صفات معشوق را به صفات الهی تشبیه می‌کند. در نهایت، خود را رند می‌خواند که دو عالم را در یک لحظه باخته است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۴۳۳ - اگر بر خاک کویت گرد گردم

اگر بر خاک کویت گرد گردم
یقین کز خاک کویت برنگردم ۱

ز بیم هجر و از فکر جدایی
همه شب تا سحر با آه و دردم ۲

نشاید عشق پنهان داشت از خلق
گواهی میدهد رخسار زردم ۳

ز صهبای فنا جانم شود مست
اگر صحرای هستی در نوردم ۴

ره عاشق بجز راه فنا نیست
ازین هیبت نمی شاید زدن دم ۵

صفت هایت صفت های خداییست
چه جای قصه حوا و آدم؟ ۶

دو عالم باخت قاسم در زمانی
ازین معنی همی خوانند رندم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۳۲ - من از سودای جانان نیم مستم
گوهر بعدی:شماره ۴۳۴ - سفر گزیدم و آهنگ آن جهان کردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.