هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از مولانا بیانگر رهایی از دغدغه‌های دنیوی و تمرکز بر عشق به معشوق (چه زمینی و چه الهی) است. شاعر با بیانی شورانگیز از دوری از غم، جور دنیا و اغیار سخن می‌گوید و عشق را تنها راه نجات می‌داند. استفاده از نمادهایی مانند "جام"، "ساقی" و "رقص" حالتی صوفیانه به شعر بخشیده است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه نیاز به درک بالاتری دارد. همچنین استفاده از استعاره‌هایی مانند "جام" و "ساقی" ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نیاز به توضیح داشته باشد.

شماره ۴۷۵ - با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم

با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
با چشم تو ز خانه خمار فارغیم ۱

جامی بیار، ساقی و گردان کن از کرم
کز جور دور گنبد دوار فارغیم ۲

ما را همین بسست که اندر طریق عشق
بر یار عاشقیم و ز اغیار فارغیم ۳

ای جان من، اسیر مشو در طریق غم
رقصی بکن که از غم و غمخوار فارغیم ۴

ما درد دوست را بدو عالم خریده ایم
زانکار هر دو عالم و اقرار فارغیم ۵

در حق ما اگرچه بدی گوید آن رقیب
اقرار می کنیم و ز انکار فارغیم ۶

با قاسمی بهودج اسرار می رویم
در عشق او ز درس و ز تکرار فارغیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۷۴ - ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیم
گوهر بعدی:شماره ۴۷۶ - گرچه در طور شریعت همه مأمورانیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.