هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و مستی معنوی سخن می‌گوید. او از معشوق به عنوان نور دل و چشمه حیات یاد می‌کند و عشق را باعث شور و حال زندگی می‌داند. همچنین، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر دل و جان سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عمیق عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۵۰۲ - ای نور دل و دیده وای زبده اعیان

ای نور دل و دیده وای زبده اعیان
باری گذری کن بسر چشمه حیوان ۱

او آب حیاتست، ازو چاره نباشد
او قبله جانست، ازو روی مگردان ۲

میل تو بمستیست، زهی لذت مستی!
چشمان تو مستند، خوشا حالت مستان! ۳

تا روی تو دیدم ز سر شوق و مودت
تا عرش رسانید دلم قهقه جان ۴

عشق تو خمارست و لبت ساقی جانها
زلفت شب قدرست و رخت شمع شبستان ۵

با عقل مگویید حکایت ز فراغت
از عشق مپرسید حدیث سر و سامان ۶

مشغولی هر دل بهوایی و ولایی
در حسن جهانگیر تو قاسم شده حیران ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۰۱ - این چنین مست و معربد بکجا؟ ای دل و جان
گوهر بعدی:شماره ۵۰۳ - با هیچ رسید این صفت باده فروشان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.