هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا یا یکی از شاعران صوفی‌مسلک، بر اهمیت دل و عشق الهی تأکید دارد و از دوری از نفس اماره و تمسک به عقل و جان سخن می‌گوید. شاعر مخاطب را به یادآوری حق و فراموشی غیر توصیه می‌کند و بر خودشناسی و خداشناسی تأکید می‌ورزد. همچنین، از جفای معشوق (الهی) شکایت دارد و وابستگی خود به یاد دوست را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار بوده و مناسب مخاطبان با سطح بلوغ فکری بالاتر است.

شماره ۶۴۵ - گر بر حدیث اهل دل انکار می کنی

گر بر حدیث اهل دل انکار می کنی
بسیار بی حقیقت و بسیار کودنی ۱

از نفس دور باش، که دل را سیه کند
با عقل و جان گرای، که مرآت روشنی ۲

از ذات تا صفات و از آنجا بعقل و نفس
منقول گشته ای، که حدیث معنعنی ۳

ای جان و زندگانی و ای راحت روان
بر من جفا مکن، که «سیور من بجان سنی » ۴

حق را بیاد دار و فراموش کن ز غیر
تا کی چو کرم پیله تو بر خویشتن تنی؟ ۵

خود را نکو شناس و خدا را نکو بدان
گراز صوامعی و گر از دیر ارمنی ۶

بی یاد دوست یک نفسی نیست قاسمی
ای شیخ روزگار «نچون سانمیسن منی »؟ ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۴۴ - سؤال میکنم، ار هست رخصت سخنی
گوهر بعدی:شماره ۶۴۶ - ای آتش سودای تو در جان جهانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.