شماره ۶۵۹ - ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی

ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی
ز جبهه تو هویداست آن لطیفه که دانی ۱

ز خواب جهل و ضلالت خلاص داد دلم را
صفیر بلبل خبرت، ز گلستان معانی ۲

بپیش من که من آزاد سر و باغ جهانم
مگو حدیث بهاران، که از قبیل خزانی ۳

حدیث حق چو شنیدی، چو موم باش بفرمان
که کافریست تحکم برای منع معانی ۴

ز قصهای تو روشن حدیث اول و آخر
ز غمزهای تو ظاهر رموز سر نهانی ۵

اسیر باده شوقت هزار جان مصفا
رهین دردی دردت هزار عاشق و جانی ۶

بحق روی چو ماهت،بحق زلف سیاهت
مرا ز من بستانی، بهر صفت که توانی ۷

تو آفتاب حیاتی، حیات جان و جهانی
فدای جان تو بادا، هزار جان و جوانی ۸

شدست قاسم بیدل ز نور روی تو حیران
بهیچ چیز نمانی،چه گویمت: بچه مانی؟ ۹