شماره ۶۵۸ - خوشدل شدم که دادم دل را به دلستانی

خوشدل شدم که دادم دل را به دلستانی
ماییم در هوایش دردی و داستانی ۱

از زلف او چه گویم؟ سودای خانه سوزی
وز چشم او چه گویم؟ از باده سرگرانی ۲

سیمرغ قاف قربیم، از آشیان پریده
بر خاک آستانی داریم آشیانی ۳

من از جهان عشقم وز دودمان عشقم
آراسته جهانی، فرخنده دودمانی! ۴

دانی که ملک جاوید اندر جهان چه باشد؟
چشمی که باز باشد پیوسته در عیانی ۵

گر سر عشق خواهی از خویشتن فنا شو
باشد ز سر هستی یابی دمی امانی ۶

ای عاشق سبک رو، در ظل عاشقی شو
نشنیده باشی از کس زین راست تر بیانی ۷

گر گویدم که: دل ده، دلرا فداش سازم
چون گویدم که: جان ده، جانرا دهم روانی ۸

بگشای چشم عبرت، تا بینی از حقیقت
بر شاهراه وحدت پیوسته کاروانی ۹

گویند: عاشقی را در خفیه دار، اما
پوشیده چون توانم سری ز غیب دانی؟ ۱۰

از قاسمی چه پرسی؟ کان دردمند مسکین
هرجا که هست دارد رویی بر آستانی ۱۱