کاروان چمن

گفت با صید قفس، مرغ چمن
که گل و میوه، خوش و تازه رس است ۱

بگشای این قفس و بیرون آی
که نه در باغ و نه در سبزه، کس است ۲

گفت، با شبرو گیتی چکنم
که سحر دزد و شبانگه عسس است ۳

ای بسا گوشه، که میدان بلاست
ای بسا دام، که در پیش و پس است ۴

در گلستان جهان، یک گل نیست
هر کجا مینگرم، خار و خس است ۵

همچو من، غافل و سرمست مپر
قفس، آخر نه همین یک قفس است ۶

چرخ پست است، بلندش مشمار
اینکه دیدیش چو عنقا، مگس است ۷

کاروان است گل و لاله بباغ
سبزه‌اش اسب و صبایش جرس است ۸

ز گرفتاری من، عبرت گیر
که سرانجام هوی و هوس است ۹

حاصل هستی بیهودهٔ ما
آه سردی است که نامش نفس است ۱۰

چشم دید این همه و گوش شنید
آنچه دیدیم و شنیدیم بس است ۱۱