کوته نظر

شمع بگریست گه سوز و گداز
کاز چه پروانه ز من بیخبر است ۱

بسوی من نگذشت، آنکه همی
سوی هر برزن و کویش گذر است ۲

بسرش، فکر دو صد سودا بود
عاشق آنست که بی پا و سر است ۳

گفت پروانهٔ پر سوخته‌ای
که ترا چشم، بایوان و در است ۴

من بپای تو فکندم دل و جان
روزم از روز تو، صد ره بتر است ۵

پر خود سوختم و دم نزدم
گر چه پیرایهٔ پروانه، پر است ۶

کس ندانست که من میسوزم
سوختن، هیچ نگفتن، هنر است ۷

آتش ما ز کجا خواهی دید
تو که بر آتش خویشت نظر است ۸

به شرار تو، چه آب افشاند
آنکه سر تا قدم، اندر شرر است ۹

با تو میسوزم و میگردم خاک
دگر از من، چه امید دگر است ۱۰

پر پروانه ز یک شعله بسوخت
مهلت شمع ز شب تا سحر است ۱۱

سوی مرگ، از تو بسی پیشترم
هر نفس، آتش من بیشتر است ۱۲

خویشتن دیدن و از خود گفتن
صفت مردم کوته نظر است ۱۳