شماره ۱۳۶ - از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت

از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت
مجنون برای آینه زنجیر می گداخت ۱

آه دل شکسته اگر دیر می گرفت
پیکان ز تاب جستن این تیر می گداخت ۲

گرگوش سنگ حرف مکافات می شنید
مانند موم آهن شمشیر می گداخت ۳

گر مصلحت حجاب نمی گشت مور عجز
آهی که می کشید دل شیر می گداخت ۴

چون دل به سینه بود نگه شوخ شد اسیر
می شد گر این جوان خجل از پیر می گداخت ۵