شماره ۱۳۷ - می رنگ هوس در دل ویران من انداخت

می رنگ هوس در دل ویران من انداخت
زهد آمد و سجاده به دامان من انداخت ۱

بی منت معمار که دیده است بنایی
این بال هما سایه بر ایوان من انداخت ۲

در چشم تو جا داشت تماشای نهانم
صد تیر نگاه تو زمژگان من انداخت ۳

سرمستی سودای تو گوی زر خورشید
بر چرخ ز یک حمله چوگان من انداخت ۴

گر شاخ گلی بی تو در آغوش گرفتم
آهی شد و آتش به گریبان من انداخت ۵

شب دیده به هر رخنه دل دوخته بودم
مکتوب تو را صبح به زندان من انداخت ۶

شب شوق اسیر از خبر وصل رسا بود
شوری به دل از خواب پریشان من انداخت ۷