شماره ۱۶۵ - گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست

گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست
چه بهاری ز جگر سوخته خارم پیداست ۱

گریه با آتش یاقوت محبت چه کند
گر ز سر آب گذشته است شرارم پیداست ۲

می توان کرد تماشای نفس سوختگی
دل دویدن ز سراسیمه غبارم پیداست ۳

عندلیب گل اوضاع پریشان خودم
رنگ رخسار تو از چهره کارم پیداست ۴

نتوان بست به زنجیر عدم شوق مرا
دل دیوانه ز پیچیده غبارم پیداست ۵

بستر شعله همین خواب مرا می سوزد
دل بیدار ز پرواز شرارم پیداست ۶

گشت دیوانه درید آینه ام خامه رنگ
خوش چراغان گلی از شب تارم پیداست ۷

لذتی می چشم از هر غم بیهوده اسیر
نمک خوان معاشم ز مدارم پیداست ۸