گریهٔ بی سود

باغبانی، قطره‌ای بر برگ گل
دید و گفت این چهره جای اشک نیست ۱

گفت، من خندیده‌ام تا زاده‌ام
دوش، بر خندیدنم بلبل گریست ۲

من، همی خندم برسم روزگار
کاین چه ناهمواری و ناراستیست ۳

خندهٔ ما را، حکایت روشن است
گریهٔ بلبل، ندانستم ز چیست ۴

لحظه‌ای خوش بوده‌ایم و رفته‌ایم
آنکه عمر جاودانی داشت، کیست ۵

من اگر یک روزه، تو صد ساله‌ای
رفتنی هستیم، گر یک یا دویست ۶

درس عبرت خواند از اوراق من
هر که سوی من، بفکرت بنگریست ۷

خرمم، با آنکه خارم همسر است
آشنا شد با حوادث، هر که زیست ۸

نیست گل را، فرصت بیم و امید
زانکه هست امروز و دیگر روز نیست ۹