شماره ۲۶۷ - بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست

بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست
از گل بخت من اقبال زمین هم کوته است ۱

نیست تنها دست من کوتاه از دامان داغ
بهر پنهان کردن داغ آستین هم کوته است ۲

گر پریشان شد ز پیچ و تاب این درهم مباش
از خم آن جعد مشکین دست چین هم کوته است ۳

چون عنان کی دست او بوسم که مانند رکاب
دست امید من از دامان زین هم کوته است ۴

چون کنم دریوزه آتش برای سوختن
دستم از دامان خاکستر نشین هم کوته است ۵