شماره ۲۶۹ - کدام شوق به راه دویدن افتاده است

کدام شوق به راه دویدن افتاده است
که بی خبر دل ما از تپیدن افتاده است ۱

ز بیزبانی من وحشت نگاه کسی
چو دام دیده به فکر رمیدن افتاده است ۲

چه دیده ها که ز شرم رخ تو آب شده است
چو قطره ای که ز چشم چکیدن افتاده است ۳

غبار ما ز صبا هم بلد نمی گیرد
به وادی سفر نارسیدن افتاده است ۴

جهان خراب شد و گرد بر نمی خیزد
دگر دل که زمشق تپیدن افتاده است ۵

ز اعتدال بهار جنون چه می پرسی
گلی است شعله که از دست چیدن افتاده است ۶

اثر زبانه کش ناله خموش اسیر
چه گوشها که به فکر شنیدن افتاده است ۷